Yuklanmoqda…
Yuklanmoqda…
Men dugonalarimning oldida o'tirsam, ularning suhbatini tinglaganimda og'zidan har xil xunuk gaplar chiqib qoladi, va o'shanda menda, sezmagan holda, 'Allohga shukr, men unaqa emasman' degan narsa keladi, ulardan huddi ajralib turibman degan his keladi. Buni ularning o'zi ham ba'zida shunaqa deydi. Uyga qaytganimdan so'ng men o'ylanib qolaman: bu nimadan ekan, Allohga bo'lgan shukronami yoki qalbdagi kibrmi? Agar u kibr bo'lsa, uning yechimi qanday?