حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ، عَنْ حَنْظَلَةَ، عَنِ الْقَاسِمِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا اغْتَسَلَ مِنَ الْجَنَابَةِ دَعَا بِشَىْءٍ نَحْوِ الْحِلاَبِ فَأَخَذَ بِكَفِّهِ فَبَدَأَ بِشِقِّ رَأْسِهِ الأَيْمَنِ ثُمَّ الأَيْسَرِ ثُمَّ أَخَذَ بِكَفَّيْهِ فَقَالَ بِهِمَا عَلَى رَأْسِهِ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ janobatdan gʻusl qilganlarida, hilob (sut sogʻiladigan idish)ga oʻxshash bir narsa soʻrar, soʻng kaflari bilan (suv) olib, boshlarining oʻng tomonidan boshlar, soʻng chap (tomoni)dan (quyar), keyin ikkala kaflari bilan (suv) olib, uni boshlariga quyar edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ жанобатдан ғусл қилганларида, ҳилоб (сут соғиладиган идиш)га ўхшаш бир нарса сўрар, сўнг кафлари билан (сув) олиб, бошларининг ўнг томонидан бошлар, сўнг чап (томони)дан (қуяр), кейин иккала кафлари билан (сув) олиб, уни бошларига қуяр эдилар.