حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَبِي بُكَيْرٍ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ نَافِعٍ، عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مُسْلِمٍ، عَنْ صَفِيَّةَ بِنْتِ شَيْبَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَتْ إِحْدَانَا إِذَا أَصَابَتْهَا جَنَابَةٌ أَخَذَتْ ثَلاَثَ حَفَنَاتٍ هَكَذَا - تَعْنِي بِكَفَّيْهَا جَمِيعًا - فَتَصُبُّ عَلَى رَأْسِهَا وَأَخَذَتْ بِيَدٍ وَاحِدَةٍ فَصَبَّتْهَا عَلَى هَذَا الشِّقِّ وَالأُخْرَى عَلَى الشِّقِّ الآخَرِ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Birortamiz janub boʻlganida, mana shunday uch hovuch — yaʼni ikkala kafini birga qilib — (suv) olib, boshiga quyar; soʻng bir qoʻli bilan (suv) olib, uni bu (bosh) tomonga, boshqasini esa narigi tomonga quyar edi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Бирортамиз жануб бўлганида, мана шундай уч ҳовуч — яъни иккала кафини бирга қилиб — (сув) олиб, бошига қуяр; сўнг бир қўли билан (сув) олиб, уни бу (бош) томонга, бошқасини эса нариги томонга қуяр эди.