حَدَّثَنَا هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ، حَدَّثَنَا ابْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ بَيَانٍ، عَنْ عَامِرٍ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ، قَالَ سَأَلْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قُلْتُ إِنَّا نَصِيدُ بِهَذِهِ الْكِلاَبِ فَقَالَ لِي " إِذَا أَرْسَلْتَ كِلاَبَكَ الْمُعَلَّمَةَ وَذَكَرْتَ اسْمَ اللَّهِ عَلَيْهَا فَكُلْ مِمَّا أَمْسَكْنَ عَلَيْكَ وَإِنْ قَتَلَ إِلاَّ أَنْ يَأْكُلَ الْكَلْبُ فَإِنْ أَكَلَ الْكَلْبُ فَلاَ تَأْكُلْ فَإِنِّي أَخَافُ أَنْ يَكُونَ إِنَّمَا أَمْسَكَهُ عَلَى نَفْسِهِ " .
Adiy ibn Hotim (roziyallohu anhu) aytadi: Men Nabiy ﷺdan soʻrab: «Biz mana shu itlar bilan ov qilamiz», dedim. U zot menga: «Oʻrgatilgan itlaringni qoʻyib yuborib, ularga Allohning nomini zikr qilgan boʻlsang, ular sen uchun ushlab bergan narsani yeyaver — garchi (ovni) oʻldirgan boʻlsa ham, faqat it (ovdan) yegan boʻlmasin. Agar it (ovdan) yegan boʻlsa, yema. Chunki men uni faqat oʻzi uchun ushlagan boʻlishidan qoʻrqaman», dedilar.Адий ибн Ҳотим (розияллоҳу анҳу) айтади: Мен Набий ﷺдан сўраб: «Биз мана шу итлар билан ов қиламиз», дедим. У зот менга: «Ўргатилган итларингни қўйиб юбориб, уларга Аллоҳнинг номини зикр қилган бўлсанг, улар сен учун ушлаб берган нарсани еявер — гарчи (овни) ўлдирган бўлса ҳам, фақат ит (овдан) еган бўлмасин. Агар ит (овдан) еган бўлса, ема. Чунки мен уни фақат ўзи учун ушлаган бўлишидан қўрқаман», дедилар.