حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ سِنَانٍ، وَأَحْمَدُ بْنُ الْفُرَاتِ أَبُو مَسْعُودٍ الرَّازِيُّ، - الْمَعْنَى - قَالاَ حَدَّثَنَا يَعْلَى، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ هَمَّامٍ، أَنَّ حُذَيْفَةَ أَمَّ النَّاسَ، بِالْمَدَائِنِ عَلَى دُكَّانٍ فَأَخَذَ أَبُو مَسْعُودٍ بِقَمِيصِهِ فَجَبَذَهُ فَلَمَّا فَرَغَ مِنْ صَلاَتِهِ قَالَ أَلَمْ تَعْلَمْ أَنَّهُمْ كَانُوا يُنْهَوْنَ عَنْ ذَلِكَ قَالَ بَلَى قَدْ ذَكَرْتُ حِينَ مَدَدْتَنِي .
Hammom (rahimahulloh) aytadi: Huzayfa (roziyallohu anhu) Madoyinda odamlarga dukkon (supacha) ustida turib imomlik qildi. Abu Masʼud (roziyallohu anhu) uning koʻylagidan ushlab, uni (pastga) tortdi. U namozini tugatgach, (Abu Masʼud): «Odamlarni bundan qaytarishganini bilmasmiding?» dedi. U: «Ha, sen meni tortganingda eslab qoldim», dedi.Ҳаммом (раҳимаҳуллоҳ) айтади: Ҳузайфа (розияллоҳу анҳу) Мадойинда одамларга дуккон (супача) устида туриб имомлик қилди. Абу Масъуд (розияллоҳу анҳу) унинг кўйлагидан ушлаб, уни (пастга) тортди. У намозини тугатгач, (Абу Масъуд): «Одамларни бундан қайтаришганини билмасмидинг?» деди. У: «Ҳа, сен мени тортганингда эслаб қолдим», деди.