Said ibn Gʻazvon (rahimahulloh) otasidan rivoyat qiladiki, u haj qilib yurganida Tabukka tushdi. Birdan u shol boʻlib qolgan bir kishini koʻrdi va undan ahvolini soʻradi. U (kishi) unga: «Men senga bir hadis aytib beraman, lekin men tirik ekanligimni eshitsang, buni hech kimga aytma: Rasululloh ﷺ Tabukda bir xurmo daraxti oldiga tushib: ‹Bu bizning qiblamizdir› dedilar. Soʻng unga qarab namoz oʻqidilar. Men esa hali yosh bola edim, yugurib kelib, u zot bilan u (daraxt) oʻrtasidan oʻtib ketdim. Shunda u zot: ‹(Bu) bizning namozimizni buzdi; Alloh uning izini kessin!› dedilar. Shundan beri bugungi kunimga qadar men u (oyoq)larim ustida tura olmadim» dedi.Саид ибн Ғазвон (раҳимаҳуллоҳ) отасидан ривоят қиладики, у ҳаж қилиб юрганида Табукка тушди. Бирдан у шол бўлиб қолган бир кишини кўрди ва ундан аҳволини сўради. У (киши) унга: «Мен сенга бир ҳадис айтиб бераман, лекин мен тирик эканлигимни эшитсанг, буни ҳеч кимга айтма: Расулуллоҳ ﷺ Табукда бир хурмо дарахти олдига тушиб: ‹Бу бизнинг қибламиздир› дедилар. Сўнг унга қараб намоз ўқидилар. Мен эса ҳали ёш бола эдим, югуриб келиб, у зот билан у (дарахт) ўртасидан ўтиб кетдим. Шунда у зот: ‹(Бу) бизнинг намозимизни бузди; Аллоҳ унинг изини кессин!› дедилар. Шундан бери бугунги кунимга қадар мен у (оёқ)ларим устида тура олмадим» деди.