أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَوْنٍ، أَخْبَرَنَا هُشَيْمٌ، عَنْ عَوْفٍ، عَنْ يَزِيدَ الْفَارِسِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ، قَالَ قُلْتُ لِعُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ مَا حَمَلَكُمْ أَنْ عَمَدْتُمْ، إِلَى بَرَاءَةَ وَهِيَ مِنَ الْمِئِينَ وَإِلَى الأَنْفَالِ وَهِيَ مِنَ الْمَثَانِي فَجَعَلْتُمُوهُمَا فِي السَّبْعِ الطُّوَلِ وَلَمْ تَكْتُبُوا بَيْنَهُمَا سَطْرَ { بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ } قَالَ عُثْمَانُ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مِمَّا يَنْزِلُ عَلَيْهِ الآيَاتُ فَيَدْعُو بَعْضَ مَنْ كَانَ يَكْتُبُ لَهُ وَيَقُولُ لَهُ " ضَعْ هَذِهِ الآيَةَ فِي السُّورَةِ الَّتِي يُذْكَرُ فِيهَا كَذَا وَكَذَا " . وَتَنْزِلُ عَلَيْهِ الآيَةُ وَالآيَتَانِ فَيَقُولُ مِثْلَ ذَلِكَ وَكَانَتِ الأَنْفَالُ مِنْ أَوَّلِ مَا أُنْزِلَ عَلَيْهِ بِالْمَدِينَةِ وَكَانَتْ بَرَاءَةُ مِنْ آخِرِ مَا نَزَلَ مِنَ الْقُرْآنِ وَكَانَتْ قِصَّتُهَا شَبِيهَةً بِقِصَّتِهَا فَظَنَنْتُ أَنَّهَا مِنْهَا فَمِنْ هُنَاكَ وَضَعْتُهُمَا فِي السَّبْعِ الطُّوَلِ وَلَمْ أَكْتُبْ بَيْنَهُمَا سَطْرَ { بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ } .
Yazid al-Forisiy aytdi: Men Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)ning shunday deganini eshitdim: Men Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu)ga: «Yuz oyatli (miʼun) suralardan boʻlgan Baroatni (Tavba surasini) hamda masoniydan boʻlgan Anfolni — bularni nima uchun yetti uzun sura (sabʼu tival) qatoriga qoʻyib, orasiga {Bismillahir-Rohmanir-Rohiym} satrini yozmadingiz?» dedim. Usmon: «Nabiy ﷺ ga oyatlar nozil boʻlganda, oʻzlariga vahiy yozib beruvchilardan birini chaqirib unga: ‹Bu oyatni falon-falon narsa zikr qilingan suraga qoʻy›, der edilar. Baʼzan u zotga bir yoki ikki oyat nozil boʻlar, shunda ham shunga oʻxshash der edilar. Anfol Madinada nozil boʻlgan ilk suralardan, Baroat esa Qurʼondan eng oxirgi nozil boʻlgan suralardan edi. Uning (Baroatning) qissasi uning (Anfolning) qissasiga oʻxshash edi, shuning uchun men uni oʻshanga (Anfolga) tegishli deb oʻyladim. Mana shu sababdan ularni yetti uzun sura qatoriga qoʻydim va ikkisining orasiga {Bismillahir-Rohmanir-Rohiym} satrini yozmadim», dedi.Язид ал-Форисий айтди: Мен Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)нинг шундай деганини эшитдим: Мен Усмон ибн Аффон (розияллоҳу анҳу)га: «Юз оятли (миъун) суралардан бўлган Бароатни (Тавба сурасини) ҳамда масонийдан бўлган Анфолни — буларни нима учун етти узун сура (сабъу тивал) қаторига қўйиб, орасига {Бисмиллаҳир-Роҳманир-Роҳийм} сатрини ёзмадингиз?» дедим. Усмон: «Набий ﷺ га оятлар нозил бўлганда, ўзларига ваҳий ёзиб берувчилардан бирини чақириб унга: ‹Бу оятни фалон-фалон нарса зикр қилинган сурага қўй›, дер эдилар. Баъзан у зотга бир ёки икки оят нозил бўлар, шунда ҳам шунга ўхшаш дер эдилар. Анфол Мадинада нозил бўлган илк суралардан, Бароат эса Қуръондан энг охирги нозил бўлган суралардан эди. Унинг (Бароатнинг) қиссаси унинг (Анфолнинг) қиссасига ўхшаш эди, шунинг учун мен уни ўшанга (Анфолга) тегишли деб ўйладим. Мана шу сабабдан уларни етти узун сура қаторига қўйдим ва иккисининг орасига {Бисмиллаҳир-Роҳманир-Роҳийм} сатрини ёзмадим», деди.