حَدَّثَنَا مَحْمُودُ بْنُ خَالِدٍ السُّلَمِيُّ، حَدَّثَنَا عُمَرُ، - يَعْنِي ابْنَ عَبْدِ الْوَاحِدِ - عَنْ سَعِيدٍ، - يَعْنِي ابْنَ بَشِيرٍ - عَنْ قَتَادَةَ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا غَزَا كَانَ لَهُ سَهْمٌ صَافٍ يَأْخُذُهُ مِنْ حَيْثُ شَاءَهُ فَكَانَتْ صَفِيَّةُ مِنْ ذَلِكَ السَّهْمِ وَكَانَ إِذَا لَمْ يَغْزُ بِنَفْسِهِ ضُرِبَ لَهُ بِسَهْمِهِ وَلَمْ يُخَيَّرْ .
Qatoda (rahimahulloh) aytadi: Rasululloh ﷺ gʻazotga chiqqanlarida, u zot uchun bir maxsus ulush (sahmi sofiy) boʻlardi, uni xohlagan joyidan olardilar. Safiyya ham oʻsha ulushdan edi. Agar oʻzlari gʻazotga chiqmagan boʻlsalar, u zotga (oʻz oʻrnida) ulushlari ajratilar, ammo (tanlash) ixtiyori berilmas edi.Қатода (раҳимаҳуллоҳ) айтади: Расулуллоҳ ﷺ ғазотга чиққанларида, у зот учун бир махсус улуш (саҳми софий) бўларди, уни хоҳлаган жойидан олардилар. Сафийя ҳам ўша улушдан эди. Агар ўзлари ғазотга чиқмаган бўлсалар, у зотга (ўз ўрнида) улушлари ажратилар, аммо (танлаш) ихтиёри берилмас эди.