حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ الْمَهْرِيُّ، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، حَدَّثَنِي أَبُو صَخْرٍ الْمَدِينِيُّ، أَنَّ صَفْوَانَ بْنَ سُلَيْمٍ، أَخْبَرَهُ عَنْ عِدَّةٍ، مِنْ أَبْنَاءِ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ آبَائِهِمْ دِنْيَةً عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " أَلاَ مَنْ ظَلَمَ مُعَاهِدًا أَوِ انْتَقَصَهُ أَوْ كَلَّفَهُ فَوْقَ طَاقَتِهِ أَوْ أَخَذَ مِنْهُ شَيْئًا بِغَيْرِ طِيبِ نَفْسٍ فَأَنَا حَجِيجُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ " .
Sulaymon ibn Dovud al-Mahriy bizga hadis aytdi, Ibn Vahb bizga xabar berdi, Abu Saxr al-Madiniy menga hadis aytdiki, Safvon ibn Sulaym unga Rasululloh ﷺ sahobalarining bir necha farzandlaridan, ular bevosita oʻz otalaridan, ular esa Rasululloh ﷺdan xabar berdilar. U zot dedilar: «Ogoh boʻlinglar! Kim biror muohid (ahd-zimmiy)ga zulm qilsa, yoxud uning haqqini kamaytirsa, yoki uni toqatidan ortigʻiga majbur qilsa, yoki undan koʻngli rozi boʻlmagan holda biror narsa olsa, qiyomat kuni men uning (foydasiga) xusumat qiluvchiman (daʼvogariman)», — dedilar.Сулаймон ибн Довуд ал-Маҳрий бизга ҳадис айтди, Ибн Ваҳб бизга хабар берди, Абу Сахр ал-Мадиний менга ҳадис айтдики, Сафвон ибн Сулайм унга Расулуллоҳ ﷺ саҳобаларининг бир неча фарзандларидан, улар бевосита ўз оталаридан, улар эса Расулуллоҳ ﷺдан хабар бердилар. У зот дедилар: «Огоҳ бўлинглар! Ким бирор муоҳид (аҳд-зиммий)га зулм қилса, ёхуд унинг ҳаққини камайтирса, ёки уни тоқатидан ортиғига мажбур қилса, ёки ундан кўнгли рози бўлмаган ҳолда бирор нарса олса, қиёмат куни мен унинг (фойдасига) хусумат қилувчиман (даъвогариман)», — дедилар.