حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا بِشْرٌ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ، عَنْ جَابِرٍ، أَنَّهُ ذَهَبَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي دَيْنِ أَبِيهِ فَدَقَقْتُ الْبَابَ فَقَالَ " مَنْ هَذَا " . قُلْتُ أَنَا . قَالَ " أَنَا أَنَا " . كَأَنَّهُ كَرِهَهُ .
Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u otasining qarzi haqida Paygʻambar ﷺ huzuriga bordi. (U dedi:) «Men eshikni taqillatdim. (Paygʻambar ﷺ): ‹Kim u?› dedilar. Men: ‹Men›, dedim. ‹Men, men!› dedilar. Goʻyo bu (javobni) yoqtirmaganday boʻldilar».Жобир (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, у отасининг қарзи ҳақида Пайғамбар ﷺ ҳузурига борди. (У деди:) «Мен эшикни тақиллатдим. (Пайғамбар ﷺ): ‹Ким у?› дедилар. Мен: ‹Мен›, дедим. ‹Мен, мен!› дедилар. Гўё бу (жавобни) ёқтирмагандай бўлдилар».