حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ زَكَرِيَّا بْنِ إِسْحَاقَ الْمَكِّيِّ، عَنْ عَمْرِو بْنِ أَبِي سُفْيَانَ الْجُمَحِيِّ، عَنْ مُسْلِمِ بْنِ ثَفِنَةَ الْيَشْكُرِيِّ، - قَالَ الْحَسَنُ رَوْحٌ يَقُولُ مُسْلِمُ بْنُ شُعْبَةَ - قَالَ اسْتَعْمَلَ نَافِعُ بْنُ عَلْقَمَةَ أَبِي عَلَى عِرَافَةِ قَوْمِهِ فَأَمَرَهُ أَنْ يُصَدِّقَهُمْ قَالَ فَبَعَثَنِي أَبِي فِي طَائِفَةٍ مِنْهُمْ فَأَتَيْتُ شَيْخًا كَبِيرًا يُقَالُ لَهُ سَعْرُ بْنُ دَيْسَمٍ فَقُلْتُ إِنَّ أَبِي بَعَثَنِي إِلَيْكَ - يَعْنِي لأُصَدِّقَكَ - قَالَ ابْنَ أَخِي وَأَىَّ نَحْوٍ تَأْخُذُونَ قُلْتُ نَخْتَارُ حَتَّى إِنَّا نَتَبَيَّنُ ضُرُوعَ الْغَنَمِ . قَالَ ابْنَ أَخِي فَإِنِّي أُحَدِّثُكَ أَنِّي كُنْتُ فِي شِعْبٍ مِنْ هَذِهِ الشِّعَابِ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي غَنَمٍ لِي فَجَاءَنِي رَجُلاَنِ عَلَى بَعِيرٍ فَقَالاَ لِي إِنَّا رَسُولاَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَيْكَ لِتُؤَدِّيَ صَدَقَةَ غَنَمِكَ . فَقُلْتُ مَا عَلَىَّ فِيهَا فَقَالاَ شَاةٌ . فَأَعْمِدُ إِلَى شَاةٍ قَدْ عَرَفْتُ مَكَانَهَا مُمْتَلِئَةً مَحْضًا وَشَحْمًا فَأَخْرَجْتُهَا إِلَيْهِمَا . فَقَالاَ هَذِهِ شَاةُ الشَّافِعِ وَقَدْ نَهَانَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ نَأْخُذَ شَافِعًا . قُلْتُ فَأَىَّ شَىْءٍ تَأْخُذَانِ قَالاَ عَنَاقًا جَذَعَةً أَوْ ثَنِيَّةً . قَالَ فَأَعْمِدُ إِلَى عَنَاقٍ مُعْتَاطٍ . وَالْمُعْتَاطُ الَّتِي لَمْ تَلِدْ وَلَدًا وَقَدْ حَانَ وِلاَدُهَا فَأَخْرَجْتُهَا إِلَيْهِمَا فَقَالاَ نَاوِلْنَاهَا . فَجَعَلاَهَا مَعَهُمَا عَلَى بَعِيرِهِمَا ثُمَّ انْطَلَقَا . قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَاهُ أَبُو عَاصِمٍ عَنْ زَكَرِيَّاءَ قَالَ أَيْضًا مُسْلِمُ بْنُ شُعْبَةَ . كَمَا قَالَ رَوْحٌ .
Saʼr ibn Daysam (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Muslim ibn Safina (Shuʼba) aytdi: Nofiʼ ibn Alqama otamni oʻz qavmiga oqsoqol qilib tayinladi va unga ulardan zakot yigʻishni amr qildi. Otam meni ulardan bir guruhining (oldiga) joʻnatdi. Men Saʼr ibn Daysam degan keksa bir chol oldiga keldim va: «Otam meni sening oldingga joʻnatdi — yaʼni sendan zakot yigʻish uchun», dedim. U: «Ey jiyanim, qaysi turidan olasizlar?» dedi. Men: «Biz tanlaymiz, hatto qoʻylarning yelinlarini ham koʻrib (tekshirib) olamiz», dedim. U: «Ey jiyanim, men senga (bir voqeani) soʻzlab beray. Men Rasululloh ﷺ zamonida bu daralardan birida oʻz qoʻylarim bilan (yashar) edim. Yonimga ikki kishi bir tuyada kelib, menga: ‹Biz Rasululloh ﷺning sening oldingga (yuborilgan) ikki elchisimiz, qoʻylaringning sadaqasini (zakotini) ado etishing uchun (keldik)›, dedi. Men: ‹Ularda mening zimmamga nima (vojib)?› dedim. Ular: ‹Bir qoʻy›, dedi. Men joyini bilgan, sut va yogʻga toʻla bir qoʻyni kasd qilib, uni ularga olib chiqdim. Ular: ‹Bu boʻgʻoz qoʻy (shofiʼ), Rasululloh ﷺ bizni boʻgʻoz (qoʻy)ni olishdan qaytardilar›, dedi. Men: ‹Unda nimani olasizlar?› dedim. Ular: ‹Bir yashar yoki ikki yashar urgʻochi echkini (olamiz)›, dedi. Men hali tugʻmagan, lekin tugʻadigan vaqti yaqinlashgan urgʻochi echkini (muʼtot) kasd qilib, uni ularga olib chiqdim. Ular: ‹Uni bizga uzat›, dedi. Soʻng uni tuyalariga oʻzlari bilan birga (mindirib) qoʻyib, ketdilar», dedi. Abu Dovud aytdi: Uni Abu Osim Zakariyodan rivoyat qilib, u ham Ravh aytganidek ‹Muslim ibn Shuʼba› dedi.Саър ибн Дайсам (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Муслим ибн Сафина (Шуъба) айтди: Нофиъ ибн Алқама отамни ўз қавмига оқсоқол қилиб тайинлади ва унга улардан закот йиғишни амр қилди. Отам мени улардан бир гуруҳининг (олдига) жўнатди. Мен Саър ибн Дайсам деган кекса бир чол олдига келдим ва: «Отам мени сенинг олдингга жўнатди — яъни сендан закот йиғиш учун», дедим. У: «Эй жияним, қайси туридан оласизлар?» деди. Мен: «Биз танлаймиз, ҳатто қўйларнинг елинларини ҳам кўриб (текшириб) оламиз», дедим. У: «Эй жияним, мен сенга (бир воқеани) сўзлаб берай. Мен Расулуллоҳ ﷺ замонида бу даралардан бирида ўз қўйларим билан (яшар) эдим. Ёнимга икки киши бир туяда келиб, менга: ‹Биз Расулуллоҳ ﷺнинг сенинг олдингга (юборилган) икки элчисимиз, қўйларингнинг садақасини (закотини) адо этишинг учун (келдик)›, деди. Мен: ‹Уларда менинг зиммамга нима (вожиб)?› дедим. Улар: ‹Бир қўй›, деди. Мен жойини билган, сут ва ёғга тўла бир қўйни касд қилиб, уни уларга олиб чиқдим. Улар: ‹Бу бўғоз қўй (шофиъ), Расулуллоҳ ﷺ бизни бўғоз (қўй)ни олишдан қайтардилар›, деди. Мен: ‹Унда нимани оласизлар?› дедим. Улар: ‹Бир яшар ёки икки яшар урғочи эчкини (оламиз)›, деди. Мен ҳали туғмаган, лекин туғадиган вақти яқинлашган урғочи эчкини (муътот) касд қилиб, уни уларга олиб чиқдим. Улар: ‹Уни бизга узат›, деди. Сўнг уни туяларига ўзлари билан бирга (миндириб) қўйиб, кетдилар», деди. Абу Довуд айтди: Уни Абу Осим Закариёдан ривоят қилиб, у ҳам Равҳ айтганидек ‹Муслим ибн Шуъба› деди.