حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْحَسَنِ الْخَثْعَمِيُّ، حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُنْكَدِرِ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ قَرَّبْتُ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم خُبْزًا وَلَحْمًا فَأَكَلَ ثُمَّ دَعَا بِوَضُوءٍ فَتَوَضَّأَ بِهِ ثُمَّ صَلَّى الظُّهْرَ ثُمَّ دَعَا بِفَضْلِ طَعَامِهِ فَأَكَلَ ثُمَّ قَامَ إِلَى الصَّلاَةِ وَلَمْ يَتَوَضَّأْ .
Muhammad ibn al-Munkadir aytadi: Men Jobir ibn Abdullohning shunday deganini eshitdim: Men Paygʻambar ﷺ ga non va goʻsht keltirdim; u zot (uni) yedilar, soʻng tahorat (suvi) soʻrab, u bilan tahorat oldilar, soʻng peshin namozini oʻqidilar; keyin taomlarining qolganini soʻrab, (uni) yedilar; soʻng namozga turdilar va tahorat olmadilar.