حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، وَدَاوُدُ بْنُ شَبِيبٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ ثَابِتٍ الْبُنَانِيِّ، أَنَّ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، قَالَ أُقِيمَتْ صَلاَةُ الْعِشَاءِ فَقَامَ رَجُلٌ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ لِي حَاجَةً . فَقَامَ يُنَاجِيهِ حَتَّى نَعَسَ الْقَوْمُ أَوْ بَعْضُ الْقَوْمِ ثُمَّ صَلَّى بِهِمْ وَلَمْ يَذْكُرْ وُضُوءًا .
Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Xufton namoziga iqomat aytildi; shunda bir kishi turib: «Yo Rasululloh, mening (siz bilan gaplashadigan) bir hojatim bor», — dedi. U zot turib, u bilan maxfiy suhbatlashdilar — toki odamlar, yoki baʼzi odamlar mudrab qolguncha; soʻng u zot ularga namoz oʻqib berdilar. (Sobit al-Bunoniy) tahoratni eslamadi.