حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ شُعَيْبٍ، حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنَا اللَّيْثُ، عَنْ رَبِيعَةَ، أَنَّهُ كَانَ لاَ يَرَى عَلَى الْمُسْتَحَاضَةِ وُضُوءًا عِنْدَ كُلِّ صَلاَةٍ إِلاَّ أَنْ يُصِيبَهَا حَدَثٌ غَيْرُ الدَّمِ فَتَوَضَّأُ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ هَذَا قَوْلُ مَالِكٍ يَعْنِي ابْنَ أَنَسٍ .
Rabiʼa (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u istihoza (toʻxtovsiz qon ketishi) boʻlgan ayolga har bir namoz uchun taharat olishni lozim deb bilmas edi, faqat qondan boshqa bir hadas yetsagina taharat oladi (deb hisoblardi). Abu Dovud aytdi: Bu Molik, yaʼni Ibn Anasning soʻzidir.