حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ خَالِدٍ، حَدَّثَنَا مُعَلَّى بْنُ مَنْصُورٍ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ مُسْهِرٍ، عَنِ الشَّيْبَانِيِّ، عَنْ عِكْرِمَةَ، قَالَ كَانَتْ أُمُّ حَبِيبَةَ تُسْتَحَاضُ فَكَانَ زَوْجُهَا يَغْشَاهَا . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَقَالَ يَحْيَى بْنُ مَعِينٍ مُعَلَّى ثِقَةٌ . وَكَانَ أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ لاَ يَرْوِي عَنْهُ لأَنَّهُ كَانَ يَنْظُرُ فِي الرَّأْىِ .
Ikrima (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: U: «Ummu Habiba (roziyallohu anho)ga istihoza (toʻxtovsiz qon ketishi) boʻlardi, eri esa unga yaqinlik qilaverardi», dedi. Abu Dovud aytdi: Yahyo ibn Maʼin: «Muʼalla ishonchli (rovi)dir», dedi. Ahmad ibn Hanbal esa undan rivoyat qilmas edi, chunki u (oʻz) raʼyi bilan ish koʻrardi.