حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ النُّفَيْلِيُّ، أَخْبَرَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، ح وَحَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، أَخْبَرَنَا عَبْدَةُ، - الْمَعْنَى وَاحِدٌ - عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أُسَيْدَ بْنَ حُضَيْرٍ وَأُنَاسًا مَعَهُ فِي طَلَبِ قِلاَدَةٍ أَضَلَّتْهَا عَائِشَةُ فَحَضَرَتِ الصَّلاَةُ فَصَلَّوْا بِغَيْرِ وُضُوءٍ فَأَتَوُا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرُوا ذَلِكَ لَهُ فَأُنْزِلَتْ آيَةُ التَّيَمُّمِ زَادَ ابْنُ نُفَيْلٍ فَقَالَ لَهَا أُسَيْدُ بْنُ حُضَيْرٍ يَرْحَمُكِ اللَّهُ مَا نَزَلَ بِكِ أَمْرٌ تَكْرَهِينَهُ إِلاَّ جَعَلَ اللَّهُ لِلْمُسْلِمِينَ وَلَكِ فِيهِ فَرَجًا .
Abdulloh ibn Muhammad an-Nufayliy bizga aytib berdi: Abu Muoviya bizga xabar berdi; (chuningdek) Usmon ibn Abu Shayba bizga aytib berdi: Abda bizga xabar berdi — maʼno bitta — ular Hishom ibn Urvadan, u otasidan, u Oisha (roziyallohu anho)dan (rivoyat qildi). (Oisha) dedi: Rasululloh ﷺ Usayd ibn Huzayrni va u bilan birga bir necha kishini Oisha yoʻqotib qoʻygan marjonni izlash uchun yubordilar. (Yoʻlda) namoz vaqti kirib qoldi, ular taharatsiz namoz oʻqishdi. Soʻng Nabiy ﷺning huzurlariga kelib, buni u zotga aytdilar. Shunda tayammum oyati nozil boʻldi. Ibn Nufayl (rivoyatida) shuni qoʻshdi: Usayd ibn Huzayr (Oishaga): «Alloh senga rahm qilsin! Senga yoqmaydigan biror ish kelganda, Alloh albatta musulmonlarga ham, senga ham unda kengchilik (yengillik) berdi», dedi.