حَدَّثَنَا النُّفَيْلِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ ابْنِ أَبِي نَجِيحٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ قَدْ كَانَ يَكُونُ لإِحْدَانَا الدِّرْعُ فِيهِ تَحِيضُ وَفِيهِ تُصِيبُهَا الْجَنَابَةُ ثُمَّ تَرَى فِيهِ قَطْرَةً مِنْ دَمٍ فَتَقْصَعُهُ بِرِيقِهَا .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Bizdan birimizda bir koʻylak boʻlardiki, unda hayz ham koʻrar, unda janobatga ham yoʻliqar edi. Soʻngra unda bir tomchi qon koʻrsa, uni soʻligi bilan ishqalab tozalardi», dedi.