حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ الْقَعْنَبِيُّ، حَدَّثَنَا أَفْلَحُ بْنُ حُمَيْدٍ، عَنِ الْقَاسِمِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ فَتَلْتُ قَلاَئِدَ بُدْنِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِيَدَىَّ ثُمَّ أَشْعَرَهَا وَقَلَّدَهَا ثُمَّ بَعَثَ بِهَا إِلَى الْبَيْتِ وَأَقَامَ بِالْمَدِينَةِ فَمَا حَرُمَ عَلَيْهِ شَىْءٌ كَانَ لَهُ حِلاًّ .
Oisha (roziyallohu anho) aytdilar: Men Rasululloh ﷺning qurbonlik tuyalarining qilodalarini (boʻyin belgilarini) oʻz qoʻllarim bilan eshdim. Soʻng u zot ularni eshar qildilar (belgilab qonatdilar) va qiloda osdilar, keyin ularni (Kaʼbatullohga) yubordilar va oʻzlari Madinada qoldilar. Shunda u zotga halol boʻlgan biror narsa harom boʻlmadi.