حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَيَّاشٍ، عَنْ زَيْدِ بْنِ عَلِيٍّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي رَافِعٍ، عَنْ عَلِيٍّ، قَالَ ثُمَّ أَرْدَفَ أُسَامَةَ فَجَعَلَ يُعْنِقُ عَلَى نَاقَتِهِ وَالنَّاسُ يَضْرِبُونَ الإِبِلَ يَمِينًا وَشِمَالاً لاَ يَلْتَفِتُ إِلَيْهِمْ وَيَقُولُ " السَّكِينَةَ أَيُّهَا النَّاسُ " . وَدَفَعَ حِينَ غَابَتِ الشَّمْسُ .
Ali (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Soʻng (Rasululloh ﷺ) ortlariga Usomani mingashtirdilar va tuyalarini tez yurish (anaq) bilan haydadilar. Odamlar tuyalarini oʻngu soʻlga urar (haydar) edilar, (u zot) esa ularga eʼtibor bermay: «Vazmin boʻlinglar, ey odamlar!» der edilar. (U zot Arafadan) quyosh botgan paytda qaytdilar.