حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ زِيَادِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْفَضْلِ، بِإِسْنَادِهِ وَمَعْنَاهُ قَالَ " الثَّيِّبُ أَحَقُّ بِنَفْسِهَا مِنْ وَلِيِّهَا وَالْبِكْرُ يَسْتَأْمِرُهَا أَبُوهَا " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ " أَبُوهَا " . لَيْسَ بِمَحْفُوظٍ .
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan oʻz isnodi va maʼnosi bilan rivoyat qilinadi: «Tul ayol oʻzi haqida valiysidan koʻra haqliroqdir, qizdan esa otasi amri (roziligi)ni soʻraydi», dedilar. Abu Dovud aytdi: «otasi» (soʻzi) mahfuz emas.