حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم رَأَى امْرَأَةً فَدَخَلَ عَلَى زَيْنَبَ بِنْتِ جَحْشٍ فَقَضَى حَاجَتَهُ مِنْهَا ثُمَّ خَرَجَ إِلَى أَصْحَابِهِ فَقَالَ لَهُمْ " إِنَّ الْمَرْأَةَ تُقْبِلُ فِي صُورَةِ شَيْطَانٍ فَمَنْ وَجَدَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا فَلْيَأْتِ أَهْلَهُ فَإِنَّهُ يُضْمِرُ مَا فِي نَفْسِهِ " .
Muslim ibn Ibrohim bizga hadis aytdi, (unga) Hishom (aytdi), (u) Abu Zubayr (orqali), (u) Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qiladiki, Nabiy ﷺ bir ayolni koʻrdilar-da, Zaynab binti Jahsh huzuriga kirib, undan oʻz hojatlarini chiqardilar (jimoʻ qildilar). Soʻng sahobalarining oldiga chiqib, ularga: «Ayol kishi shayton suratida (qiyofasida) keladi. Bas, kim bundan (shahvatdan) biror narsani his etsa, oʻz ahliga (xotiniga) borsin, chunki bu uning ichidagi narsani daf qiladi», dedilar.