حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، أَخْبَرَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنِ الْوَلِيدِ بْنِ كَثِيرٍ، حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ الْحَارِثِ، عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ، بِإِسْنَادِهِ وَمَعْنَاهُ زَادَ " مَنْ حَلَفَ عَلَى مَعْصِيَةٍ فَلاَ يَمِينَ لَهُ وَمَنْ حَلَفَ عَلَى قَطِيعَةِ رَحِمٍ فَلاَ يَمِينَ لَهُ " .
Muhammad ibn al-Alo bizga aytdi, bizga Abu Usoma xabar berdi, u Valid ibn Kasirdan, menga Abdurrahmon ibn al-Horis Amr ibn Shuaybdan, oʻsha isnod va oʻsha maʼno bilan rivoyat qildi va shuni qoʻshdi: «Kim bir maʼsiyat (gunoh ish) ustiga qasam ichsa, uning qasami (eʼtiborli) emas; va kim qarindoshlik aloqasini uzish ustiga qasam ichsa, uning qasami (eʼtiborli) emas».