حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ الْعَتَكِيُّ، حَدَّثَنَا فُلَيْحٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ، فِي هَذَا الْحَدِيثِ وَكَانَتْ حَامِلاً فَأَنْكَرَ حَمْلَهَا فَكَانَ ابْنُهَا يُدْعَى إِلَيْهَا ثُمَّ جَرَتِ السُّنَّةُ فِي الْمِيرَاثِ أَنْ يَرِثَهَا وَتَرِثَ مِنْهُ مَا فَرَضَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لَهَا .
Sahl ibn Saʼd (roziyallohu anhu)dan shu hadisda rivoyat qilinishicha: U (ayol) homilador edi, u (er) uning homilasini (oʻzidan) inkor qildi. Soʻng uning oʻgʻli unga (onasiga) nisbat berilar edi. Keyin meros haqida shunday sunnat joriy boʻldiki, u (oʻgʻil) undan (onasidan) meros oladi va u (ona) undan Alloh azza va jalla unga farz qilgan narsani meros oladi.