حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ حَجَّاجٍ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ، أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ جَاءَتْ مُسَيْكَةُ لِبَعْضِ الأَنْصَارِ فَقَالَتْ إِنَّ سَيِّدِي يُكْرِهُنِي عَلَى الْبِغَاءِ فَنَزَلَ فِي ذَلِكَ { وَلاَ تُكْرِهُوا فَتَيَاتِكُمْ عَلَى الْبِغَاءِ } .
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo) shunday dedi: Ansorlardan birining (choʻrisi) Musayka kelib: «Xoʻjayinim meni fohishalik (zino)ga majbur qilyapti», dedi. Shu sababli ushbu (oyat) nozil boʻldi: {Choʻrilaringizni fohishalikka majbur qilmangiz}.