حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا بَكْرٌ، - يَعْنِي ابْنَ مُضَرَ - عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ بُكَيْرٍ، عَنْ يَزِيدَ، مَوْلَى سَلَمَةَ عَنْ سَلَمَةَ بْنِ الأَكْوَعِ، قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ { وَعَلَى الَّذِينَ يُطِيقُونَهُ فِدْيَةٌ طَعَامُ مِسْكِينٍ } كَانَ مَنْ أَرَادَ مِنَّا أَنْ يُفْطِرَ وَيَفْتَدِيَ فَعَلَ حَتَّى نَزَلَتِ الآيَةُ الَّتِي بَعْدَهَا فَنَسَخَتْهَا .
Qutayba ibn Said bizga aytib berdi: Bakr — yaʼni ibn Muzar — bizga aytib berdi, Amr ibn al-Horisdan, u Bukayrdan, u Salamaning ozod qilingan quli Yaziddan, u Salama ibn al-Akvaʼ (roziyallohu anhu)dan rivoyat qiladi: U dedi: {(Roʻza tutishga) qodir boʻlganlar zimmasiga (tutmaganliklari uchun) fidya — bir miskinning taomi (vojibdir)} (Baqara 184) oyati nozil boʻlganida, bizdan kim iftor qilib, fidya berishni xohlasa, shunday qilar edi. Toki undan keyingi oyat nozil boʻlib, uni nasx (bekor) qilguncha (shunday davom etdi).