حَدَّثَنَا ابْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ سَعِيدٍ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ عَزْرَةَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، { وَعَلَى الَّذِينَ يُطِيقُونَهُ فِدْيَةٌ طَعَامُ مِسْكِينٍ } قَالَ كَانَتْ رُخْصَةً لِلشَّيْخِ الْكَبِيرِ وَالْمَرْأَةِ الْكَبِيرَةِ وَهُمَا يُطِيقَانِ الصِّيَامَ أَنْ يُفْطِرَا وَيُطْعِمَا مَكَانَ كُلِّ يَوْمٍ مِسْكِينًا وَالْحُبْلَى وَالْمُرْضِعُ إِذَا خَافَتَا - قَالَ أَبُو دَاوُدَ يَعْنِي عَلَى أَوْلاَدِهِمَا - أَفْطَرَتَا وَأَطْعَمَتَا .
Ibn al-Musanno bizga aytib berdi: Ibn Abu Adiy bizga aytib berdi, Saiddan, u Qatodadan, u Azradan, u Said ibn Jubayrdan, u Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qiladi: {(Roʻza tutishga) qodir boʻlganlar zimmasiga fidya — bir miskinning taomi (vojibdir)} (Baqara 184) oyati haqida (u shunday) dedi: Bu — roʻza tutishga qodir boʻlgan keksa chol va keksa kampir uchun iftor qilib, har bir kun oʻrniga bir miskinga taom berishlariga (berilgan) ruxsat edi. Homilador va emizikli ayol esa, (oʻzlaridan yoki bolalaridan) qoʻrqsalar — Abu Dovud: yaʼni bolalaridan, dedi — iftor qilib, taom berar edilar.