حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَابِسٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، حَدَّثَنِي رَجُلٌ، مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنِ الْحِجَامَةِ وَالْمُوَاصَلَةِ وَلَمْ يُحَرِّمْهُمَا إِبْقَاءً عَلَى أَصْحَابِهِ فَقِيلَ لَهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّكَ تُوَاصِلُ إِلَى السَّحَرِ . فَقَالَ " إِنِّي أُوَاصِلُ إِلَى السَّحَرِ وَرَبِّي يُطْعِمُنِي وَيَسْقِينِي " .
Abdurrahmon ibn Abu Laylo (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺning sahobalaridan boʻlgan bir kishi menga aytib berdiki, Rasululloh ﷺ qon oldirish va visol (iftorsiz uzluksiz roʻza tutish)dan qaytardilar, lekin sahobalariga rahm qilib, ularni harom qilmadilar. Shunda u zotga: «Yo Rasululloh, oʻzingiz sahargacha visol qilib roʻza tutasiz-ku?» deyildi. U zot: «Men sahargacha visol qilaman, Robbim meni taomlantiradi va sugʻoradi», dedilar.