حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرٍ، وَعُثْمَانُ، ابْنَا أَبِي شَيْبَةَ قَالاَ حَدَّثَنَا شَرِيكٌ، عَنِ الْمِقْدَامِ بْنِ شُرَيْحٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ سَأَلْتُ عَائِشَةَ - رضى الله عنها - عَنِ الْبَدَاوَةِ، فَقَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَبْدُو إِلَى هَذِهِ التِّلاَعِ وَإِنَّهُ أَرَادَ الْبَدَاوَةَ مَرَّةً فَأَرْسَلَ إِلَىَّ نَاقَةً مُحَرَّمَةً مِنْ إِبِلِ الصَّدَقَةِ فَقَالَ لِي " يَا عَائِشَةُ ارْفُقِي فَإِنَّ الرِّفْقَ لَمْ يَكُنْ فِي شَىْءٍ قَطُّ إِلاَّ زَانَهُ وَلاَ نُزِعَ مِنْ شَىْءٍ قَطُّ إِلاَّ شَانَهُ " .
Miqdom ibn Shurayh (rahimahulloh) otasidan rivoyat qiladi. U aytdi: Men Oisha (roziyallohu anho)dan sahroda yashash (badaviylik) haqida soʻradim. Shunda u: «Rasululloh ﷺ ushbu soylarga (sahro tomon) chiqib turar edilar. Bir marta u zot sahroga chiqmoqchi boʻldilar va menga zakot tuyalaridan minilmagan bir tuyani yubordilar va menga: ‹Ey Oisha, yumshoq boʻl, chunki yumshoqlik qaysi narsada boʻlsa, albatta uni bezaydi, qaysi narsadan olib tashlansa, albatta uni xunuk qiladi›, dedilar», dedi.