حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَبِي الْمُهَلَّبِ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ فِي سَفَرٍ فَسَمِعَ لَعْنَةً فَقَالَ " مَا هَذِهِ " . قَالُوا هَذِهِ فُلاَنَةُ لَعَنَتْ رَاحِلَتَهَا . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " ضَعُوا عَنْهَا فَإِنَّهَا مَلْعُونَةٌ " . فَوَضَعُوا عَنْهَا . قَالَ عِمْرَانُ فَكَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَيْهَا نَاقَةً وَرْقَاءَ .
Imron ibn Husayn (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ bir safarda edilar. (U zot) bir laʼnatni eshitib qoldilar-da: «Bu nima?» dedilar. Sahobalar: «Bu falon ayol, u oʻzining ulovini laʼnatladi», dedilar. Shunda Nabiy ﷺ: «Undan (yukni) tushiringlar, chunki u laʼnatlangandir», dedilar. Bas, undan (yukni) tushirib qoʻyishdi. Imron: «Goʻyo men oʻsha kulrang tuyani hozir ham koʻrib turganday boʻlaman», dedi.