حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، وَالْقَعْنَبِيُّ، قَالاَ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ، عَنْ حُمَيْدٍ، - يَعْنِي ابْنَ هِلاَلٍ - عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُغَفَّلٍ، قَالَ دُلِّيَ جِرَابٌ مِنْ شَحْمٍ يَوْمَ خَيْبَرَ - قَالَ - فَأَتَيْتُهُ فَالْتَزَمْتُهُ - قَالَ - ثُمَّ قُلْتُ لاَ أُعْطِي مِنْ هَذَا أَحَدًا الْيَوْمَ شَيْئًا - قَالَ - فَالْتَفَتُّ فَإِذَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَتَبَسَّمُ إِلَىَّ .
Muso ibn Ismoil va Qaʼnabiy bizga aytib berib, ikkalasi: Sulaymon bizga, u Humayd — yaʼni ibn Hilol — orqali Abdulloh ibn Mugʻaffal (roziyallohu anhu)dan rivoyat qildi, dedilar. U aytdi: Xaybar kuni (qalʼadan) bir meshcha yogʻ osilib turardi. Men kelib uni quchoqlab oldim. Soʻng: «Bugun bundan birovga hech narsa bermayman», dedim. Keyin oʻgirilib qarasam, Rasululloh ﷺ menga qarab tabassum qilib turar edilar.