حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ النَّمَرِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي الْفَيْضِ، عَنْ سُلَيْمِ بْنِ عَامِرٍ، - رَجُلٍ مِنْ حِمْيَرَ - قَالَ كَانَ بَيْنَ مُعَاوِيَةَ وَبَيْنَ الرُّومِ عَهْدٌ وَكَانَ يَسِيرُ نَحْوَ بِلاَدِهِمْ حَتَّى إِذَا انْقَضَى الْعَهْدُ غَزَاهُمْ فَجَاءَ رَجُلٌ عَلَى فَرَسٍ أَوْ بِرْذَوْنٍ وَهُوَ يَقُولُ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ وَفَاءٌ لاَ غَدْرٌ فَنَظَرُوا فَإِذَا عَمْرُو بْنُ عَبَسَةَ فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ مُعَاوِيَةُ فَسَأَلَهُ فَقَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنْ كَانَ بَيْنَهُ وَبَيْنَ قَوْمٍ عَهْدٌ فَلاَ يَشُدُّ عُقْدَةً وَلاَ يَحُلُّهَا حَتَّى يَنْقَضِيَ أَمَدُهَا أَوْ يَنْبِذَ إِلَيْهِمْ عَلَى سَوَاءٍ " . فَرَجَعَ مُعَاوِيَةُ .
Hafs ibn Umar an-Namariy bizga Shuʼba orqali rivoyat qilib aytdi, u Abul-Fayzdan, u Sulaym ibn Omirdan — Himyardan boʻlgan bir kishidan — rivoyat qildi: Muoviya bilan rumliklar (Vizantiya) oʻrtasida ahd-paymon bor edi. U (Muoviya) ahd muddati tugay deganda jang qilish uchun ularning yurtlari tomon yurar edi. Shunda bir kishi ot yoki yoʻrgʻa ot ustida kelib: «Allohu akbar, Allohu akbar! Ahdga vafo qilinsin, xiyonat boʻlmasin!» deyardi. Qarashsa, u Amr ibn Abasa ekan. Muoviya uning oldiga (odam) yuborib, undan (bu haqda) soʻradi. U: «Men Rasulullohni ﷺ: ‹Kimning biron qavm bilan ahd-paymoni boʻlsa, uning muddati tugamaguncha yoki teng ravishda (ogohlantirib) ularga ahdni qaytarib bermaguncha, dugunni mahkamlamasin ham, yechmasin ham (ahd bilan oʻ ynashmasin)›, deb aytayotganlarini eshitdim», dedi. Shunda Muoviya (yurishidan) qaytdi.