حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنْ حَارِثَةَ بْنِ مُضَرِّبٍ، أَنَّهُ أَتَى عَبْدَ اللَّهِ فَقَالَ مَا بَيْنِي وَبَيْنَ أَحَدٍ مِنَ الْعَرَبِ حِنَةٌ وَإِنِّي مَرَرْتُ بِمَسْجِدٍ لِبَنِي حَنِيفَةَ فَإِذَا هُمْ يُؤْمِنُونَ بِمُسَيْلِمَةَ . فَأَرْسَلَ إِلَيْهِمْ عَبْدُ اللَّهِ فَجِيءَ بِهِمْ فَاسْتَتَابَهُمْ غَيْرَ ابْنِ النَّوَّاحَةِ قَالَ لَهُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لَوْلاَ أَنَّكَ رَسُولٌ لَضَرَبْتُ عُنُقَكَ " . فَأَنْتَ الْيَوْمَ لَسْتَ بِرَسُولٍ فَأَمَرَ قَرَظَةَ بْنَ كَعْبٍ فَضَرَبَ عُنُقَهُ فِي السُّوقِ ثُمَّ قَالَ مَنْ أَرَادَ أَنْ يَنْظُرَ إِلَى ابْنِ النَّوَّاحَةِ قَتِيلاً بِالسُّوقِ .
Muhammad ibn Kasir bizga Sufyon orqali xabar berdi, u Abu Ishoqdan, u Horisa ibn Muzarribdan rivoyat qildiki, u Abdulloh (ibn Masʼud) huzuriga kelib: «Men bilan arablardan biron kishi oʻrtasida adovat yoʻq. Men Banu Hanifaning bir masjididan oʻtdim, qarasam, ular Musaylimaga iymon keltirayotgan ekan», dedi. Shunda Abdulloh ular tomon (odam) yubordi, ular keltirildi va u ulardan tavba qilishni talab qildi, faqat Ibnun-Navvohadan boshqa (hammasi tavba qildi). (Abdulloh) unga: «Men Rasulullohni ﷺ: ‹Agar sen elchi boʻlmaganingda edi, boʻyningni urar edim›, deb aytganlarini eshitganman. Bugun esa sen elchi emassan», dedi. Soʻng u Qaraza ibn Kaʼbga buyurdi va u uning boʻynini bozorda urdi. Soʻng (Abdulloh): «Kim Ibnun-Navvohani bozorda oʻldirilgan holda koʻrishni istasa (koʻrsin)», dedi.