حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي الْمِنْهَالِ، عَنْ أَبِي بَرْزَةَ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي الظُّهْرَ إِذَا زَالَتِ الشَّمْسُ وَيُصَلِّي الْعَصْرَ وَإِنَّ أَحَدَنَا لَيَذْهَبُ إِلَى أَقْصَى الْمَدِينَةِ وَيَرْجِعُ وَالشَّمْسُ حَيَّةٌ وَنَسِيتُ الْمَغْرِبَ وَكَانَ لاَ يُبَالِي تَأْخِيرَ الْعِشَاءِ إِلَى ثُلُثِ اللَّيْلِ . قَالَ ثُمَّ قَالَ إِلَى شَطْرِ اللَّيْلِ . قَالَ وَكَانَ يَكْرَهُ النَّوْمَ قَبْلَهَا وَالْحَدِيثَ بَعْدَهَا وَكَانَ يُصَلِّي الصُّبْحَ وَمَا يَعْرِفُ أَحَدُنَا جَلِيسَهُ الَّذِي كَانَ يَعْرِفُهُ وَكَانَ يَقْرَأُ فِيهَا مِنَ السِّتِّينَ إِلَى الْمِائَةِ .
Abu Barza (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ peshin namozini quyosh ogʻgan paytda oʻqirdilar; va asr namozini shunday (paytda) oʻqirdilarki, bizdan biri Madinaning eng chekkasiga borib qaytar, quyosh esa hali tirik (baland va yorqin) boʻlardi. Shomni esa (u nima deganini) unutdim. U zot xufton namozini kechaning uchdan biri (oʻtgunicha) kechiktirishga parvo qilmas edilar. (Roviy) dedi: Soʻng: «Kechaning yarmigacha», dedi. (Roviy) dedi: U zot undan oldin uxlashni va undan keyin (gap-soʻz) suhbat qilishni yoqtirmas edilar. Va bomdod namozini shunday (paytda) oʻqirdilarki, bizdan biri yaxshi taniydigan yonidagi kishisini (zoʻrgʻa) tanir edi. U (zot bomdodda) oltmishdan yuzgacha (oyat) oʻqirdilar.