حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَنَسِ بْنِ سِيرِينَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ قَالَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي رَجُلٌ ضَخْمٌ - وَكَانَ ضَخْمًا - لاَ أَسْتَطِيعُ أَنْ أُصَلِّيَ مَعَكَ - وَصَنَعَ لَهُ طَعَامًا وَدَعَاهُ إِلَى بَيْتِهِ - فَصَلِّ حَتَّى أَرَاكَ كَيْفَ تُصَلِّي فَأَقْتَدِيَ بِكَ . فَنَضَحُوا لَهُ طَرَفَ حَصِيرٍ كَانَ لَهُمْ فَقَامَ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ . قَالَ فُلاَنُ بْنُ الْجَارُودِ لأَنَسِ بْنِ مَالِكٍ أَكَانَ يُصَلِّي الضُّحَى قَالَ لَمْ أَرَهُ صَلَّى إِلاَّ يَوْمَئِذٍ .
Ubaydulloh ibn Muoz bizga aytdi: Otam bizga aytdi: Shuʼba bizga aytdi: Anas ibn Siyrindan, u Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qiladi. U dedi: Ansorlardan bir kishi: «Yo Rasululloh, men toʻladan kelgan (vazni ogʻir) kishiman, — u haqiqatan ham bahaybat odam edi, — siz bilan birga namoz oʻqishga qodir emasman», dedi va u zot uchun taom tayyorlab, ularni oʻz uyiga taklif qildi. (Soʻng:) «Qanday namoz oʻqishingizni koʻrib, sizga ergashishim uchun (shu yerda) namoz oʻqib bering», dedi. Shunda ular oʻzlariga tegishli boʻrining bir chetiga suv sepib (tozalab) qoʻyishdi. U zot ﷺ turib, ikki rakaat namoz oʻqidilar. Julon ibn al-Jorud Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)ga: «U zot zuho (chosht) namozini oʻqir edilarmi?» deb soʻradi. U: «Men u zotning shu kundan boshqa kunda (chosht namozini) oʻqiganlarini koʻrmaganman», dedi.