حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ سِمَاكِ بْنِ حَرْبٍ، قَالَ سَمِعْتُ النُّعْمَانَ بْنَ بَشِيرٍ، يَقُولُ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُسَوِّينَا فِي الصُّفُوفِ كَمَا يُقَوَّمُ الْقِدْحُ حَتَّى إِذَا ظَنَّ أَنْ قَدْ أَخَذْنَا ذَلِكَ عَنْهُ وَفَقِهْنَا أَقْبَلَ ذَاتَ يَوْمٍ بِوَجْهِهِ إِذَا رَجُلٌ مُنْتَبِذٌ بِصَدْرِهِ فَقَالَ " لَتُسَوُّنَّ صُفُوفَكُمْ أَوْ لَيُخَالِفَنَّ اللَّهُ بَيْنَ وُجُوهِكُمْ " .
Muso ibn Ismoil bizga aytdi: Hammod bizga aytdi: Simok ibn Harbdan rivoyat qiladi. U dedi: Men Nuʼmon ibn Bashir (roziyallohu anhu)ning shunday deganini eshitdim: Paygʻambar ﷺ bizni saflarda xuddi oʻq togʻrilanganidek togʻrilar edilar. Nihoyat, biz buni u zotdan oʻrganib, anglab yetdik deb oʻylaganlarida, bir kuni yuzlarini bizga oʻgirdilar va birdan koʻkragini (safdan) chiqarib turgan bir kishini (koʻrib): «Saflaringizni togʻrilaysizlar, aks holda Alloh albatta yuzlaringizni bir-biriga qarama-qarshi qilib qoʻyadi», dedilar.