حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا خَرَجَ يَوْمَ الْعِيدِ أَمَرَ بِالْحَرْبَةِ فَتُوضَعَ بَيْنَ يَدَيْهِ فَيُصَلِّي إِلَيْهَا وَالنَّاسُ وَرَاءَهُ وَكَانَ يَفْعَلُ ذَلِكَ فِي السَّفَرِ فَمِنْ ثَمَّ اتَّخَذَهَا الأُمَرَاءُ .
Hasan ibn Ali bizga aytdi: Ibn Numayr bizga Ubaydullohdan, u Nofeʼdan, u Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qildi: Rasululloh ﷺ iyd kuni (namozga) chiqqanlarida nayza keltirishni buyurar, soʻng u u zotning oldilariga sanchib qoʻyilar va u zot oʻsha tomonga qarab namoz oʻqir, odamlar esa orqalarida (turishar) edi. U zot buni safarda ham qilar edilar. Mana shundan amirlar ham buni (odat qilib) olganlar.