حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا أَبُو الْوَلِيدِ، حَدَّثَنَا زَائِدَةُ، عَنْ عَاصِمِ بْنِ كُلَيْبٍ، بِإِسْنَادِهِ وَمَعْنَاهُ قَالَ فِيهِ ثُمَّ وَضَعَ يَدَهُ الْيُمْنَى عَلَى ظَهْرِ كَفِّهِ الْيُسْرَى وَالرُّسْغِ وَالسَّاعِدِ وَقَالَ فِيهِ ثُمَّ جِئْتُ بَعْدَ ذَلِكَ فِي زَمَانٍ فِيهِ بَرْدٌ شَدِيدٌ فَرَأَيْتُ النَّاسَ عَلَيْهِمْ جُلُّ الثِّيَابِ تَحَرَّكُ أَيْدِيهِمْ تَحْتَ الثِّيَابِ .
Hasan ibn Ali bizga Abul-Validdan, u Zoidadan, u Osim ibn Kulaybdan (rahimahulloh) shu isnod va shu maʼno bilan hadis aytib berdi. Unda u shunday dedi: «Soʻng u oʻng qoʻlini chap kafti, bilagi va soʻlinjining ustiga qoʻydi». Yana unda shunday dedi: «Soʻng men shundan keyin qattiq sovuq boʻlgan bir paytda keldim. Odamlarning ustida qalin kiyimlar borligini, ularning qoʻllari kiyimlari ostida harakatlanayotganini koʻrdim».