حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عُثْمَانَ، حَدَّثَنَا شُرَيْحُ بْنُ يَزِيدَ، حَدَّثَنِي شُعَيْبُ بْنُ أَبِي حَمْزَةَ، قَالَ قَالَ لِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُنْكَدِرِ وَابْنُ أَبِي فَرْوَةَ وَغَيْرُهُمَا مِنْ فُقَهَاءِ أَهْلِ الْمَدِينَةِ فَإِذَا قُلْتَ أَنْتَ ذَاكَ فَقُلْ " وَأَنَا مِنَ الْمُسْلِمِينَ " . يَعْنِي قَوْلَهُ " وَأَنَا أَوَّلُ الْمُسْلِمِينَ " .
Shuʼayb ibn Abu Hamza (rahimahulloh) aytadi: Menga Muhammad ibn al-Munkadir, Ibn Abu Farva va Madina ahlining boshqa faqihlari: «Agar sen ana o (duo)ni aytsang, ‹vaana minal-muslimin (men muslimlardanman)› deb ayt» — dedilar. Yaʼni «vaana avvalul-muslimin (men muslimlarning avvalimen)» degan soʻzni nazarda tutdilar.