حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، عَنْ مُوسَى بْنِ سَالِمٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ، قَالَ دَخَلْتُ عَلَى ابْنِ عَبَّاسٍ فِي شَبَابٍ مِنْ بَنِي هَاشِمٍ فَقُلْنَا لِشَابٍّ مِنَّا سَلِ ابْنَ عَبَّاسٍ أَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقْرَأُ فِي الظُّهْرِ وَالْعَصْرِ فَقَالَ لاَ لاَ . فَقِيلَ لَهُ فَلَعَلَّهُ كَانَ يَقْرَأُ فِي نَفْسِهِ . فَقَالَ خَمْشًا هَذِهِ شَرٌّ مِنَ الأُولَى كَانَ عَبْدًا مَأْمُورًا بَلَّغَ مَا أُرْسِلَ بِهِ وَمَا اخْتَصَّنَا دُونَ النَّاسِ بِشَىْءٍ إِلاَّ بِثَلاَثِ خِصَالٍ أَمَرَنَا أَنْ نُسْبِغَ الْوُضُوءَ وَأَنْ لاَ نَأْكُلَ الصَّدَقَةَ وَأَنْ لاَ نُنْزِيَ الْحِمَارَ عَلَى الْفَرَسِ .
Abdulloh ibn Ubaydulloh shunday dedi: Men Banu Hoshimning bir necha yigitlari bilan birga Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)ning huzuriga kirdim. Bizdan bir yigitga: «Ibn Abbosdan soʻra: Rasululloh ﷺ peshin va asr namozlarida (qiroat) oʻqirmidilar?» dedik. U: «Yoʻq, yoʻq», dedi. Unga: «Ehtimol, ichlarida (ovozsiz) oʻqigandirlar?» deyildi. U: «Yuzing tirnalgur! Bu avvalgisidan ham battarroq. U zot (Allohga) amr etilgan banda edilar, oʻzlariga (vahiy bilan) yuborilgan narsani yetkazdilar. U zot bizni odamlardan ajratib, faqat uchta narsada xoslab qoʻydilar: taharatni mukammal qilishimizni, zakot-sadaqani yemasligimizni va eshakni biya otga qoʻshmasligimizni buyurdilar», dedi.