حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ أُمَّ الْفَضْلِ بِنْتَ الْحَارِثِ، سَمِعَتْهُ وَهُوَ، يَقْرَأُ { وَالْمُرْسَلاَتِ عُرْفًا } فَقَالَتْ يَا بُنَىَّ لَقَدْ ذَكَّرْتَنِي بِقِرَاءَتِكَ هَذِهِ السُّورَةَ إِنَّهَا لآخِرُ مَا سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقْرَأُ بِهَا فِي الْمَغْرِبِ .
Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, Ummul Fazl binti Horis (roziyallohu anho) u (Ibn Abbos) {Val-mursaloti urfan} (Mursalot surasi)ni oʻqiyotganini eshitib qoldi va: «Ey oʻgilcham, sen bu surani oʻqishing bilan menga eslatib yubording. Albatta, bu Rasululloh ﷺ ning shom namozida oʻqiganlarini soʻnggi marta eshitgan suramdir», dedi.