حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي يَعْفُورٍ، - قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَاسْمُهُ وَقْدَانُ - عَنْ مُصْعَبِ بْنِ سَعْدٍ، قَالَ صَلَّيْتُ إِلَى جَنْبِ أَبِي فَجَعَلْتُ يَدَىَّ بَيْنَ رُكْبَتَىَّ فَنَهَانِي عَنْ ذَلِكَ، فَعُدْتُ فَقَالَ لاَ تَصْنَعْ هَذَا فَإِنَّا كُنَّا نَفْعَلُهُ فَنُهِينَا عَنْ ذَلِكَ وَأُمِرْنَا أَنْ نَضَعَ أَيْدِيَنَا عَلَى الرُّكَبِ .
Hafs ibn Umar bizga Shuʼbadan, u Abu Yaʼfurdan — Abu Dovud aytadi: uning ismi Vaqdondir — u Musʼab ibn Saʼddan rivoyat qildi. U aytdi: «Otamning yonida namoz oʻqidim va ikki qoʻlimni ikki tizzam orasiga qoʻydim. Shunda u meni bundan qaytardi. Men yana takrorladim. Shunda u: ‹Bunday qilma, chunki biz ham shunday qilar edik, ammo biz bundan qaytarildik va qoʻllarimizni tizzalar ustiga qoʻyishga buyurildik› dedi.»