حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ قُلْتُ لِسُلَيْمَانَ أَدْعُو فِي الصَّلاَةِ إِذَا مَرَرْتُ بِآيَةِ تَخَوُّفٍ فَحَدَّثَنِي عَنْ سَعْدِ بْنِ عُبَيْدَةَ عَنْ مُسْتَوْرِدٍ عَنْ صِلَةَ بْنِ زُفَرَ عَنْ حُذَيْفَةَ أَنَّهُ صَلَّى مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَكَانَ يَقُولُ فِي رُكُوعِهِ " سُبْحَانَ رَبِّيَ الْعَظِيمِ " . وَفِي سُجُودِهِ " سُبْحَانَ رَبِّيَ الأَعْلَى " . وَمَا مَرَّ بِآيَةِ رَحْمَةٍ إِلاَّ وَقَفَ عِنْدَهَا فَسَأَلَ وَلاَ بِآيَةِ عَذَابٍ إِلاَّ وَقَفَ عِنْدَهَا فَتَعَوَّذَ .
Hafs ibn Umar bizga Shuʼbadan rivoyat qildi. U aytdi: Sulaymonga: «Namozda qoʻrqinch (azob) oyatiga oʻtsam, duo qilaymi?» dedim. Shunda u menga Saʼd ibn Ubaydadan, u Mustavraddan, u Sila ibn Zufardan, u Huzayfadan rivoyat qilib berdiki: u Nabiy ﷺ bilan namoz oʻqigan va u zot rukuʼlarida: «Subhāna Robbiyal-aziym (Buyuk Robbim poklik bilan)», sajdalarida: «Subhāna Robbiyal-aʼlā (Eng oliy Robbim poklik bilan)» der edilar. U zot rahmat oyatiga oʻtganlarida albatta uning oldida toʻxtab, soʻrar edilar, azob oyatiga oʻtganlarida esa albatta uning oldida toʻxtab, (Allohdan) panoh tilar edilar.