حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، - يَعْنِي ابْنَ زَيْدٍ - عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ غُلاَمًا، مِنَ الْيَهُودِ كَانَ مَرِضَ فَأَتَاهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَعُودُهُ فَقَعَدَ عِنْدَ رَأْسِهِ فَقَالَ لَهُ " أَسْلِمْ " . فَنَظَرَ إِلَى أَبِيهِ وَهُوَ عِنْدَ رَأْسِهِ فَقَالَ لَهُ أَبُوهُ أَطِعْ أَبَا الْقَاسِمِ . فَأَسْلَمَ فَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ يَقُولُ " الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَنْقَذَهُ بِي مِنَ النَّارِ " .
Sulaymon ibn Harb bizga Hammod — yaʼni ibn Zayd — dan, u Sobitdan, u Anasdan rivoyat qildiki: Yahudiylardan boʻlgan bir bola kasal boʻlib qolgan edi. Nabiy ﷺ uni yoʻqlash uchun oldiga keldilar va uning bosh tomonida oʻtirib, unga: «Islomni qabul qil», dedilar. U bosh tomonida turgan otasiga qaradi. Otasi unga: «Abul-Qosimga itoat qil», dedi. Bas, u Islomni qabul qildi. Shunda Nabiy ﷺ: «Uni men orqali doʻzaxdan qutqargan Allohga hamd boʻlsin», deya turib, oʻrinlaridan turdilar.