حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نَافِعٍ، عَنْ عَلِيٍّ، قَالَ مَا مِنْ رَجُلٍ يَعُودُ مَرِيضًا مُمْسِيًا إِلاَّ خَرَجَ مَعَهُ سَبْعُونَ أَلْفَ مَلَكٍ يَسْتَغْفِرُونَ لَهُ حَتَّى يُصْبِحَ وَكَانَ لَهُ خَرِيفٌ فِي الْجَنَّةِ وَمَنْ أَتَاهُ مُصْبِحًا خَرَجَ مَعَهُ سَبْعُونَ أَلْفَ مَلَكٍ يَسْتَغْفِرُونَ لَهُ حَتَّى يُمْسِيَ وَكَانَ لَهُ خَرِيفٌ فِي الْجَنَّةِ .
Muhammad ibn Kasir bizga xabar berib aytdi: Bizga Shuʼba al-Hakamdan, u Abdulloh ibn Nofeʼdan, u Alidan rivoyat qildi: U (Ali) aytdi: Qaysi bir kishi kasalni kechqurun yoʻqlab borsa, albatta u bilan birga yetmish ming farishta chiqib, toki tonggacha unga magʻfirat soʻrab turadi va unga jannatda bir bogʻ (xarif) boʻladi. Kim uni ertalab yoʻqlab borsa, u bilan birga yetmish ming farishta chiqib, toki kechgacha unga magʻfirat soʻrab turadi va unga jannatda bir bogʻ boʻladi.