حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ تَمِيمِ بْنِ سَلَمَةَ، أَوْ سَعْدِ بْنِ عُبَيْدَةَ عَنْ عُبَيْدِ بْنِ خَالِدٍ السُّلَمِيِّ، - رَجُلٍ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ مَرَّةً عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ قَالَ مَرَّةً عَنْ عُبَيْدٍ - قَالَ " مَوْتُ الْفَجْأَةِ أَخْذَةُ أَسَفٍ " .
Mansur, Tamim ibn Salama yoki Saʼd ibn Ubaydadan, ular Paygʻambar ﷺ sahobalaridan biri boʻlmish Ubayd ibn Xolid as-Sulamiy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qiladi — (roviy) bir marta Paygʻambar ﷺdan, soʻng yana bir marta Ubaydning oʻzidan deb keltirdi — u (Paygʻambar ﷺ): «Toʻsatdan oʻlim — gʻazab bilan olishdir», dedilar.