حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُتَوَكِّلِ الْعَسْقَلاَنِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لاَ يُصَلِّي عَلَى رَجُلٍ مَاتَ وَعَلَيْهِ دَيْنٌ فَأُتِيَ بِمَيِّتٍ فَقَالَ " أَعَلَيْهِ دَيْنٌ " . قَالُوا نَعَمْ دِينَارَانِ . قَالَ " صَلُّوا عَلَى صَاحِبِكُمْ " . فَقَالَ أَبُو قَتَادَةَ الأَنْصَارِيُّ هُمَا عَلَىَّ يَا رَسُولَ اللَّهِ . قَالَ فَصَلَّى عَلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا فَتَحَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " أَنَا أَوْلَى بِكُلِّ مُؤْمِنٍ مِنْ نَفْسِهِ فَمَنْ تَرَكَ دَيْنًا فَعَلَىَّ قَضَاؤُهُ وَمَنْ تَرَكَ مَالاً فَلِوَرَثَتِهِ " .
Muhammad ibn al-Mutavakkil al-Asqaloniy bizga, Abdurrazzoq unga, Maʼmar unga xabar berib, az-Zuhriydan, u Abu Salamadan, u Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilib aytadi: Rasululloh ﷺ zimmasida qarzi bilan oʻlgan kishiga janoza namozini oʻqimas edilar. Bir marta u zotning oldilariga (bir) maytni olib kelishdi. Shunda u zot: «Uning zimmasida qarz bormi?» dedilar. «Ha, ikki dinor (qarzi bor)», dedilar. U zot: «Sohibingizga oʻzlaringiz namoz oʻqing», dedilar. Shunda Abu Qatoda al-Ansoriy: «U ikki (dinor) mening zimmamga, ey Rasululloh!» dedi. (Jobir) aytadi: Shunda Rasululloh ﷺ unga (janoza) namozini oʻqidilar. Alloh Rasulullohga ﷺ (gʻalaba va) fath ato etganidan keyin, u zot: «Men har bir moʻminga oʻzidan koʻra haqliroqman. Kim qarz qoldirsa, uni toʻlash mening zimmamda; kim mol qoldirsa, u uning vorislariga», dedilar.