حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " الشُّفْعَةُ فِي كُلِّ شِرْكٍ رَبْعَةٍ أَوْ حَائِطٍ لاَ يَصْلُحُ أَنْ يَبِيعَ حَتَّى يُؤْذِنَ شَرِيكَهُ فَإِنْ بَاعَ فَهُوَ أَحَقُّ بِهِ حَتَّى يُؤْذِنَهُ " .
Ahmad ibn Hanbal bizga rivoyat qildi: Bizga Ismoil ibn Ibrohim rivoyat qildi, u Ibn Jurayjdan, u Abuz-Zubayrdan, u Jobir (roziyallohu anhu)dan rivoyat qiladi. U aytdi: Rasululloh ﷺ: «Shufʼa (sotib olishda ustunlik huquqi) har bir sherikchilik boʻlgan narsada — uy boʻladimi yoki bogʻ — boʻladi. Sherigiga xabar bermaguncha sotishi durust emas. Agar (xabar bermay) sotsa, sherigi unga (sotib olishga) eng haqlidir, toki unga xabar berilmaguncha», dedilar.