حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْجَرَّاحِ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ مُوسَى، عَنْ عُثْمَانَ بْنِ الأَسْوَدِ، عَنْ مُجَاهِدٍ، قَالَ الْعُمْرَى أَنْ يَقُولَ الرَّجُلُ لِلرَّجُلِ هُوَ لَكَ مَا عِشْتَ فَإِذَا قَالَ ذَلِكَ فَهُوَ لَهُ وَلِوَرَثَتِهِ وَالرُّقْبَى هُوَ أَنْ يَقُولَ الإِنْسَانُ هُوَ لِلآخِرِ مِنِّي وَمِنْكَ .
Mujohid (rahimahulloh) shunday dedi: Umro — bir kishining boshqa kishiga: «Bu sen tirik ekansan, senikidir», deyishidir. Qachon u shunday desa, u narsa oʻsha kishiga va uning vorislariga tegishli boʻladi. Ruqbo esa — insonning (boshqasiga): «Bu mendan va sendan keyin qaysimiz oxirgi qolsa, oʻshanikidir», deyishidir.