حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مِنْهَالٍ الضَّرِيرُ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَرُوبَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ أَبِي مُوسَى الأَشْعَرِيِّ، أَنَّ رَجُلَيْنِ، ادَّعَيَا بَعِيرًا أَوْ دَابَّةً إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لَيْسَتْ لِوَاحِدٍ مِنْهُمَا بَيِّنَةٌ فَجَعَلَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بَيْنَهُمَا .
Muhammad ibn Minhol az-Zarir bizga aytib berdi: Yazid ibn Zurayʼ bizga aytib berdi: Ibn Abu Aruba bizga Qatodadan, u Said ibn Abu Burdadan, u otasidan, u bobosi Abu Muso al-Ashʼariy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qildiki: Ikki kishi bir tuyani yoki bir hayvonni daʼvo qilib, ishni Nabiy ﷺ huzuriga keltirdilar. Ularning hech birida dalil-isbot yoʻq edi. Shunda Nabiy ﷺ uni ikkalasiga teng (boʻlsin deb) hukm qildilar.