حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى، حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، عَنْ شَقِيقٍ، عَنِ الأَشْعَثِ، قَالَ كَانَ بَيْنِي وَبَيْنَ رَجُلٍ مِنَ الْيَهُودِ أَرْضٌ فَجَحَدَنِي فَقَدَّمْتُهُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ لِيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَلَكَ بَيِّنَةٌ " . قُلْتُ لاَ . قَالَ لِلْيَهُودِيِّ " احْلِفْ " . قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِذًا يَحْلِفَ وَيَذْهَبَ بِمَالِي . فَأَنْزَلَ اللَّهُ { إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ } إِلَى آخِرِ الآيَةِ .
Muhammad ibn Iso bizga aytib berdi: Abu Muoviya bizga aytib berdi: Aʼmash bizga Shaqiqdan, u Ashʼasdan rivoyat qildi. U dedi: Men bilan yahudiy kishilardan biri oʻrtasida bir yer (haqida nizo) bor edi. U mening haqimni inkor qildi. Shunda men uni Nabiy ﷺ huzuriga keltirdim. Nabiy ﷺ menga: «Daliling bormi?» dedilar. Men: «Yoʻq», dedim. U zot yahudiyga: «Qasam ich», dedilar. Men: «Yo Rasululloh, u holda u qasam ichib, molimni olib ketadi-ku», dedim. Shunda Alloh: {Albatta, Allohga bergan ahdlari va qasamlarini arzon bahoga sotadiganlar...} — oyatning oxirigacha — (oyatni) nozil qildi.